شعر پارس

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی                       چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم               تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم                       تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی                   من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری                      در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی
 
من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی                            من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل                        داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم                 کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟          روی از من سر گردان شاید که نگردانی